Πολίτες που συζητάνε για την πόλη τους

Χθες στο Ζαχαροπλαστείο Σερεμέτα στη Βέροια έγινε μια συνάντηση της πρωτοβουλίας πολιτών οι οποίοι νοιάζονται για δύο πλατείες της πόλης: Ωρολογίου και Πλατάνων. Στην συνάντηση βρέθηκε και το καινούριο συμβούλιο του τοπικού συλλόγου Αρχιτεκτόνων. Η συνάντηση ξεκίνησε ενημερωτική και ιδιαίτερα προσεκτική έως ότου χρειάστηκε να ακουμπήσουν δύο καίρια και  ευαίσθητα (έως οδυνηρά) σημεία γενικότερης δυσλειτουργίας του Δήμου. 

Μηνύσεις, μηνυόμενοι και ο λογαριασμός

Θα μπορούσες να πεις σαρκάζοντας πως οι παλιές αγάπες δεν πεθαίνουνε ποτέ. Θα μπορούσες, αν τα πράγματα δεν είχαν την ζοφερή όψη που έχουν όλα σχεδόν τα πράγματα στον τόπο μας. Δημόσια και ιδιωτικά. 

Τα σκουπίδια και οι δρόμοι της Ινδίας. Εξωτικές λύσεις

Σήμερα το πρωί ερχόμενος στο γραφείο μου σκεφτόμουν ότι σκέφτεται ο κάθε Έλληνας: Ότι έχω την ατυχία να ζω σε μια -μη χώρα (άντε σε μια μη Ευρωπαϊκή χώρα) αλλά και δυστυχώς σε μια –μη- πόλη. Σκουπίδια στους δρόμους και την πλατεία κι ένα πρόσφατο καλοφτιαγμένο οδόστρωμα της οδού Δήμητρας. Θυμήθηκα τότε τα ατυχήματα πριν την ανακατασκευή του οδοστρώματος.  Ένα ατύχημα το μήνα και ένα σοβαρό ατύχημα κάθε έξι μήνες. Αν ψάξεις ακόμη και σήμερα στο google street θα δεις ακόμη ένα μισογρεμισμένο τοίχο στο ύψος του Δήμητρας 8. Ήταν από αυτοκίνητο που εκτράπηκε από την πορεία του. Μόλις αποκαταστάθηκε το οδόστρωμα χρόνια μετά σταμάτησαν τα ατυχήματα. Θαύμα; Κάθε άλλο. Απλή φυσική. 

Σκουπίδια, οδοστρώματα και ένας μη δήμος...

Αυτά με παρέπεμψαν σε άρθρο που είχα βρει στο διαδίκτυο πριν καιρό και το αποθήκευσα. Αφορούσε την χρήση ανακυκλωμένου πλαστικού στην χρήση οδοστρωσίας. Ευτυχώς δεν αφορούσε σε κάποιο κανονικό κράτος. Αφορούσε πόλεις τις Ινδίας. Μη περάσει από το μυαλό κανενός ότι είμαστε καλύτεροί τους. Απλώς μπορούμε να παίζουμε μαζί τους λόγω κοινού επιπέδου διαφθοράς και μερικών άλλων παρακμιακών πραγμάτων. 

Μετέφρασα το άρθρο και το παραθέτω. Έχει πολλά links για όσους ενδιαφερθούν. Λίγα Αγγλικά χρειάζεται αλλά ποιός δεν ξέρει σήμερα...

Πόσο κυνικός γίνομαι όταν δίνω συμβουλες,(ενίοτε)

Πριν καιρό έστειλα ένα γράμμα (e mail) σ΄ένα καλό παιδί που θα ήθελε να γίνει υποψήφιος δήμαρχος. Τι γράμμα δηλαδή, ρεσιτάλ κυνισμού ήτανε. Το κακό είναι ότι το κοινωνικό μου περιβάλλον δεν μου έχει δώσει ακόμη τον παραμικρό λόγο να μετανιώσω και να αισθανθώ ένοχος γι΄αυτά που τότε έγραψα. Κάτι πολύ εύκολο αν κρίνει κανείς από το πόσο ενοχικό άτομο είμαι.Η γέφυρα που αναφέρεται στο κείμενο είναι το γνωστό φάντασμα του Τριποτάμου.

Μήπως τελικά τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα;

Όσο αναρωτιόμουν χαλαρά την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου (ημέρα συλλαλητηρίου για το Σκοπιανό) αν αυτοί που με διοικούν είναι προδότες, διεστραμμένοι ή απλώς βλάκες, έπεσα πάνω σε ένα κείμενο του Θωρωρή Γεωργακόπουλου. To κείμενο δεν απείχε και πολύ από μια επανέκδοση της Αποκάλυψης του Ιωάννη με βραχυπρόθεσσμη, σχεδόν άμεση, προοπτική  και χωρίς διόλου μεταφυσική. Ακριβολογώντας,  ο άνθρωπος ισχυριζόταν ότι έγραφε αυτό που διάβαζε όχι στα κόκκαλα των σφαγίων αλλά στις δανειακές συμβάσεις που έχει υπογράψει η κυβέρνηση και κατ’ επέκταση όλη η χώρα. Το κείμενο είναι εδώ. Διαβάστε το από την πηγή του. Είναι πιο έντιμο από το να το διαβάσετε παρακάτω.Έστω κι αν έχω υπογραμμίσει αυτά που μου έκαναν εντύπωση

Με κάλεσαν να καταθέσω την 20/4

Χθες ήρθε με αστυνομικό η κλήση μου σαν μάρτυρα την 20/4 στην υπόθεση Α15/1210. Πρόκειται για την υπόθεση που περιγράφεται εδώ, εδώ κι εδώ. Από την κλήση έσβησα το όνομα γιατί δεν είμαι σαν κι αυτούς εδώ και ελπίζω να μη γίνω ποτέ.

Πελατειακό κράτος δεν είναι μόνο οι προσλήψεις

Το άρθρο είναι του Παναγιώτη Καρκατσούλη και δημοσιεύθηκε στα ΝΕΑ την  15/03/2017.
Από την αρχή της ενασχόλησής μου με το ελληνικό Δημόσιο είχα την αίσθηση ότι το πελατειακό κράτος είναι κάτι πολύ περισσότερο απ' ό,τι η σχετική (ελληνική αριστερόστροφη, κατά βάση) βιβλιογραφία θεωρούσε: Το πελατειακό κράτος δεν έχει να κάνει μόνο με μια γραφική φιγούρα που θέλει να εκλεγεί και, για να το πετύχει, διορίζει τους συντοπίτες του, υφαρπάζοντας την ψήφο τους. To πελατειακό κράτος είναι ένα μοντέλο διακυβέρνησης.

Οι μωμόεροι, ένα άρθρο στον Economist και μερικοί πικροί συνειρμοί

Χθες πέρασαν μπροστά από το γραφείο μου οι Μωμόεροι. Τα μωμοέρια είναι μορφή δρώμενων που ελάμβανε χώρα στον Πόντο κατά την διάρκεια του δωδεκαημέρου του χειμερινού ηλιοστασίου. Το βασικό άγημα ήταν δέκα ή δώδεκα άνδρες ντυμένοι ομοιόμορφα αλλά παράξενα. Φορούσαν φουστανέλες (ναι ήσαν πόντιοι και φορούσαν φουστανέλες) κι ένα κόκκινο τζόκεϊ πάνω στο οποίο ήταν στερεωμένα καθρεφτάκια. Ήταν δηλαδή μασκαράδες. Πάντα τα ρούχα του άλλου είναι η δική σου μεταμφίεση. Παρενδυμασία θα μπορούσες να την πεις. Αποκάλεσα αυτήν την ομάδα άγημα διότι περπατούσαν λικνιζόμενοι με έναν πλήρως Ποντιακό τρόπο. Δηλαδή ομαδικά.

Μια φιλελεύθερη θέση πάνω στη διαχείριση των σκουπιδιών

Το να κρατάς τις απόψεις σου κρυφές είναι φθοροποιό. Για σένα τον ίδιο κυρίως. Σήμερα συνέχισα την αποτύπωση μιας ακόμη άποψης που είχα σε σχέση με την διαχείριση των δημόσιων πραγμάτων. Των αστικών απορριμμάτων. Το κείμενο είναι μέρος επιστολής με αποδέκτη συμπολίτη που με κουλαντρίζει για τις επόμενες δημοτικές. Του έχω στείλει κι άλλα κείμενα (εδώ κι εδώ) αλλά απάντηση δεν πήρα. Έτσι αποφάσισα να κάνω την έκθεση των θέσεών μου δημόσια.