Τα κείμενα του Θ. Τζήμερου (1)

Δεν είναι επιλογή του Θ. Τζήμερου. Του Blogger είναι

Μαρξιστική ανάλυση Μέρος 2ο: Αλλοτριωμένη εργασία και χαρά κι η Βασίλω πρώτη

Δευτέρα 07 Νοεμβρίου 2016

Του Θάνου Τζήμερου

Αν ρωτήσεις οποιονδήποτε, που ακούει να χτυπάει το ξυπνητήρι, Δευτέρα πρωί, “για ποιον λόγο πας στη δουλειά και δεν χουζουρεύεις κάτω από το πάπλωμα;” θα σου απαντήσει “γιατί πρέπει να βγάλω λεφτά για να ζήσω”. Βέβαια, το “να ζήσω” μπορεί να έχει πολλές μορφές: άλλος για να μπορέσει απλώς να αγοράσει τρόφιμα κι άλλος για να διατηρήσει ή να επεκτείνει ένα επίπεδο διαβίωσης που πιθανόν να περιλαμβάνει και πράγματα τα οποία κάποιοι θα έκριναν ως περιττά.

Τα κείμενα του Θ. Τζήμερου

Την Δευτέρα 07 05 18 στην Βέροια ο Θάνος Τζήμερος έδωσε μια διάλεξη (έτσι θα ονόμαζα την ομιλία του δεδομένου ότι έμαθα ή συστηματοποίησα πολλά απ’ όσα ήξερα). Από την άλλη πάλι τις προηγούμενες μέρες ο αρχηγός της ΝΔ υποσχόταν χρήματα εδώ κι εκεί για να φανεί αρεστός. Τέλος κάποια στελέχη της συντηρητικής παρατάξεως αυτοτραυματίζονταν δίνοντας το δικαίωμα σε ομοφυλόφιλους να υιοθετούν παιδιά. 

 Έτσι ως λάτρης της καθαρότητας σκέφτηκα να δώσω βήμα στον φιλελεύθερο λόγο μεταφέροντας μια σειρά άρθρων στα οποία ο Θ. Τζήμερος σχολίαζε/ανέλυε και ενίοτε χλεύαζε τον μαρξισμό και τον κομμουνισμό. 

Μια λυτρωτική επιστολή προς τον Δήμο Βεροίας

Οι αμφιβολίες δηλητηριάζουν την ψυχή. Όταν έχουν να κάνουν με τα δημόσια πράγματα είναι ανόητο να τις αφήσεις να υπάρχουν. Ανόητο γιατί διαθέτουμε μια δημοκρατική νομοθεσία που μας επιτρέπει να ενημερωθούμε για τα κοινά και όχι μόνο. Θεωρεί την πληροφόρηση των πολιτών συνταγματικό τους δικαίωμα .

Κέρδη και ζημιές από μια παράλογη επιλογή

Από ψηλά τα χαΐρια μας

Το Google earth είναι χρήσιμο εργαλείο τελικά. Όχι μόνον για να δεις μακρινές χώρες και περιοχές αλλά και για τη δική σου πόλη.  Έτσι παίζοντας σήμερα το πρωί είδα ότι τα έργα κάτω από την Εληά δεν είναι μόνον ο ανελκυστήρας και ο διάδρομος (65+55 χιλ ) είναι και ένα κλιμακοστάσιο κάτω από την στρατού. Ένα κλιμακοστάσιο που συνδέει την Στρατού και τον χώρο άθλησης μέρος του οποίου θα έκαναν parking. (Ενδιαφέρον link. Προσέξτε τα σχόλια).  Δεν άντεξα πήγα και το φωτογράφισα.  Οι φωτογραφίες δικές σας. Φυσικά ο χώρος στάθμευσης είχε και περίφραξη και ηλεκτροδότηση όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες.  

Πομπήια

Οι τελευταίες ημέρες της Πομπηίας. Τίτλος ενός βιβλίου, μια ταινία του Χόλυγουντ και μια έκφραση που συνήθως σημαίνει άγνοια μιας άμεσης επικείμενης καταστροφής.  

Ακούσιες γεωγραφίες

Βέροια Μάιος 2018. Ξέρει κανείς τι είναι αυτό;

Πεταμένες σκέψεις για μια πρόταση χαμηλής εμβέλειας

Τον  Νοέμβριο του 2017 ένωσα την φωνή μου με αυτή άλλων συμπολιτών για κάποιες στοιχειώδες επεμβάσεις που θα βελτίωναν τον δημόσιο χώρο σε δύο σημεία της πόλης. Τότε έμεινα έκπληκτος με τον τρόπο που αυτοί οι αξιόλογοι συμπολίτες προσπαθούσαν να κρατήσουν το προφίλ τους χαμηλά. Μια ακατανόητη σ΄ εμένα τότε μετριοπάθεια (έως και  ταπεινοφροσύνη) τους απέτρεπε να παρουσιάσουν κάποιο μεγαλύτερο σχέδιο ή όραμα. Τους ακολούθησα σεβόμενος τη στάση τους. Με δυσκολία, αλλά πειθάρχησα. Εκ των υστέρων φάνηκε πόσο δίκαιο είχαν. Ο Δήμος Βεροίας τους συμπεριφέρθηκε με περισσή περιφρόνηση ακόμη και γι΄ αυτά τα λίγα που είχαν προτείνει. 

Ξαναρώτησα

Την Δευτέρα 30 Απριλίου 2018 κατέθεσα μια αίτηση στον Δήμο Βεροίας. Δεν ήταν παρορμητική ενέργεια. Προηγήθηκε περίσκεψη και συζήτηση με ανθρώπους που τους αφορούσε άμεσα. Δηλαδή αυτούς που αποτελούν μια ομάδα  που νοιάζεται για τις δύο πλατείες της πόλης και οι οποίοι παρέστησαν στο Δημοτικό Συμβούλιο καταθέτοντας πρόταση θεραπείας του προβλήματος. Ο δήμος χρειάστηκε τότε ενάμιση μήνα για να απαντήσει στους πολίτες. Η απάντησή σχολιάσθηκε εδώ την 05/12/17.

Το σπασμένο τζάμι (Η κυριολεκτική και μεταφορική σημασία)

Υπάρχουν πράγματα που διδάσκονται οι Αγγλοσάξονες από μικρή ηλικία μέσω λεκτικών συμβόλων. Γνωμικών, παροιμιών και μύθων.  Κι εμείς το κάνουμε. Για παράδειγμα η έκφρασηThe Fate of the commons η οποία υπαινίσσεται ότι η μοίρα των κοινών πραγμάτων είναι η απώλεια, υπάρχει και στα Ελληνικά.  Είναι σχεδόν ισοδύναμη με το καθ’ ημάς «το συνεταιρικό μουλάρι το τρώει ο λύκος». Βέβαια τα κοινά πράγματα στην χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες θεωρούνται ιερά με τη μοίρα τους κάτι άλλο εκτός από τον θάνατο. Μόνο που η πραγματικότητα λέει άλλα.