Το μαιηλ (ενημέρωση)

Ανοίγοντας το PC μου βρήκα e mail από μια φίλη που με καλούσε να συμμετάσχω σε συγκέντρωση συμπαράστασης στην κυβέρνηση που το βράδυ δίνει μάχη στο Γιούρογκρουπ στην πλατεία Δημαρχείου σήμερα το απόγευμα.

Το παιχνίδι το έχω ξαναδεί πριν πολλά χρόνια. Τότε που ο Παπανδρέου ξεσήκωνε τα κομματικά μέλη του ΠΑΣΟΚ μαύρα μεσάνυχτα και τα κουβαλούσε στα κομματικά γραφεία. Βέβαια τότε, αρχάς του 1982, τα κομματόσκυλα έτρεχαν γιατί το κίνητρο του διορισμού ήταν ισχυρό και το δημόσιο ήταν ακόμη ικανό να πληρώνει αργομισθίες σε κάθε λαϊκό αγωνιστή.

The day after

Ήξερα ότι για να πάμε μπροστά πρέπει να ακολουθήσουμε μια σκληρή πορεία η οποία στην ψυχολογία λέγεται αποδοχή μιας δυσάρεστης κατάστασης. (Τα στάδια της αποδοχής τα ξεσήκωσα από εδώ)

Τα ευρωπαϊκά κόμματα που τα ΜΜΕ βαφτίζουν «ακροδεξιά», «ξενοφοβικά» και «εξτρεμιστικά

Το μήνυμα

Στην πόλη μου, την αγαπημένη μου Βέροια (καμία σχέση με όσα κατά καιρούς της έχουν καταλογίσει) υπάρχει ένα δίκτυο πεζοδρόμων στο κέντρο.  Αυτό προϊόντος του χρόνου μετατρέπεται σε ένα πανηγύρι κατάληψης και κυκλοφορίας οχημάτων. Οι ένθετες φωτογραφίες το αποδεικνύουν (Δευτέρα 050115  09.30).

Βοεβόδες…

Είναι εντυπωσιακό το πώς συσπειρώνονται οι άνθρωποι γύρω από στόχους που δεν απαιτούν προσπάθεια. Το τελωνείο για παράδειγμα. Αυτή η έκφραση «Ημαθιώτικο μέτωπο» σε κάνει να πιστεύεις, αν δεν είσαι υποψιασμένος περί τίνος πρόκειται, ότι ο στόχος είναι τεράστιος και η απαιτούμενη συστράτευση και συνεργασία τεράστιες. Όταν ανακαλύπτεις όμως ότι πρόκειται για την μετεγκατάσταση μια δημόσιας Υπηρεσίας σε πιάνει κατάθλιψη.