Σήμερα είναι μια
ταπεινωτική μέρα. Κάνουμε ταμείο μετά από 44 χρόνια. Μια άλλη τέτοια μέρα ή έστω περίοδος ήταν η κατάληψη της μισής Κύπρου από τους
Τούρκους το 1974. Μια σχετικά καλή μέρα θα μπορούσε να ήταν η 29 Αυγούστου του
1949, αν και πάλι πως μπορείς να παραδεχθείς ότι νίκησες σκοτώνοντας τον αδερφό
σου; Όλες αυτές οι μέρες (συμβολικά) δεν ήρθαν μόνες τους και απότομα.
Συνοδεύτηκαν από μικρές καθημερινές ήττες που επιτρέψαμε να μας συμβούν.
Αλλάζει το σημερινό ρεζιλίκι; Ναι, μετά από άλλα 40 χρόνια επίμονων και
καθημερινών προσπαθειών είναι η απάντηση. Η κατήφεια επανέρχεται γιατί ως λαός
μάθαμε να προσπαθούμε 40 λεπτά το πολύ.
Ας είναι όμως. Ας βρούμε
πριν απ΄όλα που έχουμε ηττηθεί. Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Στη διαχείριση
της καθημερινότας μας σε σχέση με τον τρόπο που συμβιώνουμε και διοικούμαστε
είναι το πρώτο πεδίο μάχης στο οποίο αφήσαμε να υποστούμε εκατοντάδες
εκατομμύρια μικρές ήττες.
