Σαν σήμερα πριν από 14 χρόνια γεννήθηκε το Bitcoin. H αποστολή της
δημοσίευσης - Λευκής Βίβλου «Bitcoin: A Peer-to-Peer Electronic Cash
System» («Βitcoin: Σύστημα Ηλεκτρονικών Συναλλαγών μεταξύ ομότιμων»), σε
μία κρυπτογραφημένη λίστα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, θεωρείται το
έναυσμα για μία από τις μεγαλύτερες τεχνολογικές καινοτομίες την
τελευταία 15ετία. Η δημοσίευση παρουσίαζε τις εννοιολογικές και
τεχνολογικές λεπτομέρειες ενός συστήματος πληρωμών χωρίς την εμπλοκή
ενδιάμεσων τραπεζών. Η εννεασέλιδη Λευκή Βίβλος, που φέρεται να έχει
γραφεί από κάποιον άγνωστο (μέχρι και σήμερα) με το όνομα Satoshi
Nakamoto οδήγησε στη δημιουργία του Bitcoin, του πρώτου
κρυπτονομίσματος, γράφοντας έτσι ιστορία στο χώρο των κρυπτονομισμάτων.
14 χρόνια αργότερα υπήρχαν πάνω από 9.400 κρυπτονομίσματα σε
«κυκλοφορία», ενώ η συνολική αξία της αγοράς κρυπτονομισμάτων
υπολογίζεται σε $996 δισ. με ημερήσιο τζίρο $110 δισ.
Το πολιτικό σύστημα της χώρας, γέννημα ενός λαού παρακμιακού
και πατόκορφα διεφθαρμένου, αποδεικνύει αυτές της μέρες ξανά το πόσο ανεπαρκές
είναι. Όταν ξεκίνησε η εφαρμογή της δανειακής συμβάσεως (τα λεγόμενα
«μνημόνια») είχε φανεί ότι το ασφαλιστικό σύστημα ήταν αυτό που διέλυσε την
οικονομία, τις εργασιακές σχέσεις, συνέβαλλε έμμεσα αλλά καθοριστικά στην
δημογραφική κατάρρευση στέλνοντας τον ανθό του έθνους στο εξωτερικό αφήνοντας
εδώ γέρους, ράθυμους και εξαρτημένους ανθρώπους.
Οι προσδοκίες
Θα περίμενε κανείς να υπάρξουν τομές δηλαδή ένας τολμηρός
νομοθέτης να αλλάξει ή έστω να πυροδοτήσει μια κουβέντα για τηναλλαγή εκ βάθρων αυτού του συστήματος. Τα
παραδείγματα από την πρόσφατη ιστορία είναι πολλά. Το πιο φωτεινό είναι η
μεταρρύθμιση Πινοσέτ, η οποία όντας μεταφορά των ιδεών της οικονομικής σχολής
του Σικάγου, έβγαλε την Χιλή από τον
οικονομικό μαρασμό και την οδήγησε σε ένα ασφαλιστικό σύστημα εύρωστο αλλά και
πέρα για πέρα δίκαιο. Αυτό λέγεται ανταποδοτικό ή αποταμιευτικό και έχει
περιγραφεί με σχολαστική ακρίβεια (με μορφή Νομοσχεδίου μάλιστα) από μια
φωτεινή εξαίρεση στο πολιτικό στερέωμα των τελευταίων 50 ετών στην Ελλάδα. Τον
Στέφανο Μάνο.
Η κατάληξη
Οι αλλαγές δεν έγιναν.Μειώθηκαν όμως οι συντάξεις. « Έντεκα φορές!» κραύγαζαν οι συνταξιούχοι
πρώην ΔΕΚΟ που είχαν περάσει μια ζωή κοτσάνι (που λέγαμε και παλιά), λίγο πριν
ψηφίσουν ΣΡΖ για να τους τις περικόψει μόλις ήρθε στα πράγματα άλλες δύο φορές, έτσι για μη τους μείνει η
παραμικρή ψευδαίσθηση. Ενοποιήθηκαν τα ταμεία στον ΕΦΚΑ και ως εκεί. Και πάλι
το σύστημα του χωνιού. Όλοι ρίχνουν μέσα στο καζάνι και όλοι παίρνουν. Όλοι
ρίχνουν υποχρεωτικά το ίδιο και όλοι παίρνουν υποχρεωτικά το ίδιο. Θεωρητικά! Πάντα
εξαιρούνται άτομα κοντά στην εξουσία που έπαιρναν παραπάνω και τώρα δεν ξέρουμε
τι γίνεται. Καμιά σκέψη για εξορθολογισμό. Καμιά σκέψη για δικαιοσύνη.
Η γνωστή και βιώσιμη αντιπρόταση
Το ανταποδοτικό σύστημα αντίθετα είναι ένα άθροισμα
προσωπικών λογαριασμών όπου ο κάθε ασφαλισμένος μαζεύει σ΄όλη την διάρκεια του
ασφαλιστικού του βίου χρήματα και κάποια στιγμή τα παίρνει υπό μορφή συντάξεως.
Στο ερώτημα γιατί να μην το κάνει σε
ένα προσωπικό του λογαριασμό η απάντηση είναι σχεδόν προφανής. Διότι δεν μπορεί
να έχει μια αποδοτική διαχείριση του αποθεματικού του κάτι που θα του επέτρεπε
να έχει υψηλό επιτόκιο/απόδοση. Αντίθετα τα χρήματα από τους λογαριασμούς όλων
(ή πολλών) των ασφαλισμένων μπορούν να τύχουν καλύτερης και φυσικά πιο
αποδοτικής διαχειρίσεως και να αποδώσουν μεγαλύτερη σύνταξη.Φυσικά η δουλειά αυτή δεν μπορεί και δεν πρέπει
να είναι έργο ενός κρατικού φορέα δηλαδή ενός οργανισμού ο οποίος βρίσκεται στο
έλεος του πολιτικού συστήματος. Είναι δουλειά ιδιωτικών επιχειρήσεων. Και
επειδή κάθε φορά που λέγεται κάτι τέτοιο πετάγεται κάποιος λέγοντας μια ιστορία
με κάποιον Ψωμιάδη που φαλίρισε την Ασφαλιστική του, η απάντηση είναι απλή. Οι
ασφαλιστικές κοινωνικής ασφάλισης θα διοικούνται μέσα από ένα αυστηρό θεσμικό
πλαίσιο και με γνωστούς μηχανισμούς κάθε χρόνο θα δίνουν λογαριασμό τους
πελάτες τους. Περαιτέρω ανάλυση παρέλκει.
Ο υποτροπιασμός
Κι ενώ δεν έγινε τίποτα παραπάνω από αυτά που όφειλαν να
γίνουν, τις προάλλες μάθαμε ότι αυξήθηκαν κατακόρυφα οι ασφαλιστικές εισφορές
και ότι μάλλον θα αυξηθούν κι άλλο. Ταυτόχρονα μάθαμε ότι η κυβέρνηση έχει σαν
πρόθεση να κάνει γενναίες αυξήσεις σε συντάξεις τους επόμενους μήνες. Κοιτώντας
το ευρύτερο περιβάλλονβλέπουμε την
έξοδο από το καθεστώς επιτήρησης την στιγμή που αυξήθηκαν οι εισφορές και εκλογές κάπου στο μέσο του 2023 δηλαδή σε 6-7
μήνες ή και νωρίτερα.
Η επερχόμενη παρακμή
Το επιτελικό κράτος, το οποίο κανείς μας δεν κατάλαβε τι
ακριβώς σημαίνει και μάλλον είναι ένα χρήσιμος κόθορνος που φοριέται σε κάθε
αντίληψη περί αυτού, έκανε πράγματα που έκανε για πολλές δεκαετίες τώρα το
πολιτικό σύστημα. Αυξάνει τις εισφορές δηλαδή το κόστος της εργασίας χωρίς
καμία άμεση (ή και έμμεση) ωφέλεια των εργαζομένων και με τα χρήματα αυτά
εξαγοράζει την εύνοια των νυν συνταξιούχων. Η αύξηση του κόστους εργασίας δεν
είναι κάτι θεωρητικό και ανώδυνο. Αυξάνει την ανεργία μέσω απολύσεων και, σε
ακραίες περιπτώσεις, κλείνοντας ή διώχνοντας επιχειρήσεις από την χώρα.
Η νέα χρεοκοπία
Συμπερασματικά σήμερα δρομολογούμε μια ακόμη χρεοκοπία
επαναλαμβάνοντας με καρμπόν τα ίδια λάθη. Τα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ όσοι
βλέπαμε την συμφορά να έρχεται αντιμετωπίζαμε
ένα «ακλόνητο» επιχείρημα. Μετά τον θάνατό μου ας χρεοκοπήσει το σύμπαν. Τώρα
ξέρουμε ότι οι χρεοκοπίες δεν συμβαίνουν στη διάρκεια μιας ανθρώπινης ζωής,
συμβαίνουν πολύ νωρίτερα…
Ο συντάκτης ανήκει στην μερίδα των ανθρώπων που θεωρούν ότι
η κυβέρνηση όφειλε να κάνει περισσότερα. Είναι ίσως λίγο γκρινιάρης, αρκετά απαιτητικός
από την διοίκηση της χώρας του και εν πάση περιπτώσει όχι κομματικός
στρατιώτης.
Από εδώ έως του να διαβάζεις τα παρακάτω έχει απόσταση.
Παρακάτω παρατίθεται ένας διάλογος μεταξύ εμβολιασμένου και ανεμβολίαστου νοσούντα
O καυγάς, η συμπλοκή και η μάχη
Του Πολίτη Νίκου Β. Χατζηευστρατίου
Τις προάλλες έκανε συλλογισμούς. Απ΄αυτούς τους αναλογικούς
που σε βοηθούν να σκεφτείς καλύτερα αλλά και να μεταδόσεις αποτελεσματικά την
άποψή σου. Προσπαθούσα να δω τις διαφορές ανάμεσα σε βίαιες ανθρώπινες
συγκρούσεις. Ένα ένα λοιπόν.
Αύριο “γιορτάζουμε" τη μεγαλύτερη απάτη της μεταπολίτευσης. Μαθητές σε
όλη τη χώρα θα μάθουν ότι "η χούντα δεν τελείωσε το 73" (όντως: τελείωσε
το 74 αφού ο Ιωαννίδης ανέτρεψε τον Παπαδόπουλο και προκάλεσε την
τραγωδία της Κύπρου) θα ακούσουν τη δακρύβρεκτη ιστορία της Ηλένιας που
ήταν τελικά κλεμμένη φωτογραφία από... σαμπουάν, ενός μοντέλου από τη
Νέα Ζηλανδία, θα καταθέσουν στεφάνι στην κεφάλα του Σβορώνου και θα
μάθουν για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, που όλοι σκοτώθηκαν εκτός
Πολυτεχνείου. Τι δεν θα μάθουν; Την επίσημη άποψη του (παράνομου τότε)
ΚΚΕ για τους "αγωνιστές" του Πολυτεχνείου, όπως την εξέφρασε η
"Πανσπουδαστική", η φοιτητική οργάνωση του ΚΚΕ στο 8ο τεύχος της, καθώς
το Πολυτεχνείο τής χάλασε τα σχέδια για καπέλωμα του φοιτητικού
κινήματος με την Αντι–ΕΦΕΕ:
«Καταγγέλλουμε τη προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολ)χνείου τη
Τετάρτη, 14 του Νοέμβρη, 350 περίπου οργανωμένων πραχτόρων της ΚΥΠ,
σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο των Ρουφογάλη-Καραγιαννόπουλου με
βάση τις εντολές του παραμερισμένου τώρα πρωτοδικτάτορα Παπαδόπουλου και
της αμερικανικής CIA με σκοπό να προβάλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού
και προβοκάτσιας, γελοία και αναρχικά συνθήματα και συνθήματα που δεν
εκφράζανε τη στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις. Για να μπορέσουν
έτσι ν΄ απομονώσουν το κίνημά μας και την εκδήλωσή μας του Πολυτεχνείου
από το σύνολο του λαού και της νεολαίας. Για να μπορέσουν παραπέρα,
κατασκευάζοντας (και με τη βοήθεια των χουντικών μέσων ενημέρωσης) την
εικόνα μιας μεμονωμένης εξτρεμιστικής επαναστατικοαναρχικής εξέγερσης,
που δεν έχει τη συμπαράσταση του λαού, να χρησιμοποιήσουν το
χιλιοτριμμένο πρόσχημα του “επαπειλούμενου κοινωνικού καθεστώτος”, για
να δικαιολογήσουν την επαναφορά του στρατιωτικού νόμου και το δυνάμωμα
της αιματηρής τρομοκρατίας. Ενέργειες που οι αμερικάνοι, η CIA και η
χούντα είχαν από καιρό πάρει την απόφαση να επιβάλουν ύστερα από την
παταγώδη αποτυχία της χουντομαρκεζινικής προσπάθειας καθήλωσης και
εκτόνωσης της λαϊκής πάλης...»
Κάνουν και περισπούδαστη ανάλυση της διεθνούς κατάστασης οι σύντροφοι.
Γιατί μπήκαν στο Πολυτεχνείο οι 350 “πράχτορες”; Διότι ο ιμπεριαλισμός
δέχθηκε πλήγματα από τον αγώνα των αραβικών λαών (αυτό το συμπέρασμα από
την - ακόμα μία - ήττα Αιγύπτου και Συρίας στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ
εναντίον του Ισραήλ τον Οκτώβριο του 73, μόνο ΚΚΕδες μπορούσαν να το
βγάλουν, καθότι η Μόσχα υποστήριζε τους Άραβες) διότι οξύνθηκαν οι
σχέσεις Ευρώπης - ΗΠΑ και επίσης λόγω του “βαθαίματος” της οικονομικής
κρίσης (αυτό το αίτιο είναι μπαλαντέρ και παίζει σε κάθε ανακοίνωση του
ΚΚΕ, όποτε κι αν εκδοθεί)! Για να αντιμετωπίσει λοιπόν όλες αυτές τις
προκλήσεις ο διεθνής ιμπεριαλισμός έστειλε 350 πράχτορες στο
Πολυτεχνείο! Ανάλυση επιπέδου Κανέλλη και Κουτσούμπα.
Σε μια κατάληψη του Πολυτεχνείου, σαν τις σημερινές, στην οποία όντως
είχαν μπουκάρει και αναρχικοί (από τότε το συνήθιζαν) αλλά και φοιτητές
από όλες τις σχολές της Αθήνας, και δεν ήξερες ποιος είναι ποιος και τι
θέλει, οι ΚΚΕδες μέτρησαν 350 προβοκάτορες! Κι επειδή έπρεπε οπωσδήποτε
να το αποδείξουν κατασκεύασαν έναν: τον φοιτητή της φυσικομαθηματικής
Διονύση Μαυρογένη, ο οποίος, την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου στη συνέλευση της
Νομικής (με παρουσία και φοιτητών άλλων σχολών) πρότεινε, παρά την
αντίδραση της Αντι-ΕΦΕΕ, να γίνει πορεία προς το Πολυτεχνείο. Η πορεία
έγινε και 350 άτομα από την Νομική που δεν ήλεγχε η ΚΝΕ ενώθηκαν με τους
φοιτητές του ΕΜΠ. Αυτοί ήταν οι “πράχτορες της ΚΥΠ”, κατά την ΚΝΕ!
Καταπληκτική είναι η καταγγελία που εξέδωσε η Πανσπουδαστική για τον
Μαυρογένη. Τον κατηγορεί, επί λέξει, ότι: πρόβαλε με τραμπούκικο τρόπο
ανεδαφικά και προβοκατόρικα συνθήματα όπως... “επανάσταση λαέ”!
Τι συνέβη μετά; Το ίδιο που συμβαίνει στις καταλήψεις και τώρα. Άρχισαν
οι μεν να συγκρούονται με τους δε, και οι ΚΚΕδες να προσπαθούν να
διώξουν από το ΕΜΠ όσους δεν ήλεγχαν. Το ξύλο που έπεσε μεταξύ των
"αγωνιστών" το θυμούνται πολύ καλά όσοι δεν εξαργύρωσαν τη συμμετοχή
τους στην εξέγερση ως πολιτικάντηδες της μεταπολίτευσης. Οι άλλοι το
ξέχασαν. ΚΚEδες, αναρχικοί, Ρηγάδες, τροτσκιστές, εργάτες, όλοι εναντίον
όλων. Καθαιρούσαν τη μία “Συντονιστική” και "εξέλεγαν" άλλη, γι αυτό
υπάρχουν σήμερα τόσοι πολλοί που ισχυρίζονται ότι υπήρξαν μέλη της
"Συντονιστικής του Πολυτεχνείου". Μέχρι που επειδή κόντεψε να γίνει
του... Μαρκάτου (οι ζημιές που προκλήθηκαν σε κτήρια και εξοπλισμό
ξεπέρασαν το ένα δισεκατομμύριο δραχμές της εποχής - με το δολάριο να
αξίζει 30 δραχμές) η Πρυτανεία ζήτησε την επέμβαση της αστυνομίας που
κατέληξε σε επέμβαση του στρατού.
Το Πολυτεχνείο όχι μόνο δεν έριξε τη Χούντα, αλλά έδωσε την ευκαιρία
στους σκληροπυρηνικούς στρατιωτικούς να επιβάλουν μια σκληρότερη και
ηλιθιότερη χούντα και να ματαιώσουν τη μετάβαση σε μια ελεγχόμενη μορφή
κοινοβουλευτισμού που είχαν σχεδιάσει ο Παπαδόπουλος με τον Μαρκεζίνη,
προγραμματίζοντας εκλογές για τον Φεβρουάριο του 1974. Οι "ήρωες" του
Πολυτεχνείου, από τον Νοέμβριο του 73 μέχρι τον Ιούλιο του 74, που η
τραγωδία της Κύπρου οδήγησε τη χούντα του Ιωαννίδη σε κατάρρευση,
λούφαζαν.
Το ΚΚΕ λοιπόν ήταν σφόδρα αντίθετο στην εξέγερση. Αλλά
όταν κατάλαβε ότι το "Πολυτεχνείο" είχε αρχίσει να μυθοποιείται από
πολιτικάντηδες, που έψαχναν από τη μια για σύμβολα κι από την άλλη για
αγωνιστικές περγαμηνές (που θα εξαργύρωναν αργότερα και με τις οποίες θα
έκαναν περιουσίες - κάποιους από αυτούς ακόμα τους λουζόμαστε), κορόιδο
ήταν να μην το οικειοποιηθεί; Απατεώνες είναι, δεν είναι ηλίθιοι να
χάσουν τέτοια επενδυτική ευκαιρία.
Κι έτσι άρχισε να χτίζεται το παραμύθι. Πρώτα απ’ όλα έπρεπε να
κατασκευαστούν “νεκροί”. Μα, δεν υπήρξαν νεκροί στα γεγονότα εκείνων των
ημερών; Βεβαίως υπήρξαν. Κανένας όμως μέσα στο Πολυτεχνείο. Αυτό δεν
σημαίνει ότι η χούντα πετούσε γαρύφαλλα στους διαδηλωτές. Στο ψαχνό
βάραγε και τις περισσότερες φορές στην τύχη. Αλλά οι 24 επιβεβαιωμένοι
νεκροί σκοτώθηκαν σε διάφορους δρόμους της Αθήνας, κοντά ή πολύ μακριά
από το Πολυτεχνείο (στου Ζωγράφου, στα Νέα Λιόσια, μέχρι και στην
Πάτρα!) όχι όμως μέσα στον χώρο του Πολυτεχνείου.
Κάποιοι “νεκροί” ήταν σεναριακή επινόηση. Διασημότερη από αυτούς η “Ηλένια”. “Γεννήθηκε”
από το σκίτσο μιας όμορφης κοπέλας που άφησε κάποιος στην πρώτη επέτειο
του Πολυτεχνείου στις 17/11/74, ανάμεσα στα λουλούδια. Το σκίτσο
συνοδευόταν από ένα σπαραξικάρδιο μήνυμα: “Την λένε Ηλένια
Ασημακοπούλου. Είναι το κορίτσι μου. Χάθηκε το βράδυ της σφαγής. Κανένας
δεν την ξανάδε. Πήγα σπίτι της αλλά έχουν χαθεί και οι γονείς της.
Όποιος ξέρει για το μαρτυρικό τέλος της ας με πληροφορήσει…” Το μήνυμα
έβγαζε μάτι ότι ήταν “μούφα”: αφού ο τύπος την έχασε, πώς ήξερε ότι
είχε… μαρτυρικό τέλος; Και πώς χάνονται από ένα σπίτι και οι γονείς;
Γείτονες δεν υπήρχαν να ρωτήσει; Λεπτομέρειες όλα αυτά για την “Αυγή”
που μυρίστηκε λαβράκι και έφτιαξε ένα γνησίως αριστερό ρεπορτάζ με τίτλο
“Τι απόγινε η Ηλένια μου;”. Και υπότιτλο: “Η τραγωδία ενός αγοριού που
ψάχνει ακόμα για το δολοφονημένο κορίτσι του.” Και να τα δάκρυα βροχή
για τη “δολοφονημένη” Ηλένια μαζί με μαρτυρίες “αυτοπτών” που άλλοι την
είδαν να χάνεται στο πλήθος κι άλλοι είδαν έναν οπλισμένο να την
πυροβολεί στην πλάτη και να βγάζει αίμα από το στόμα της. Μέχρι που
κάποιος την είδε πραγματικά: σε διαφήμιση σαμπουάν της εταιρείας Breck! H
«Ηλένια» ήταν η Νεοζηλανδή Nancy Cridland, διάσημο μοντέλο της εποχής!
Ο κατασκευαστής του παραμυθιού της Ηλένιας (άβυσσος η ψυχή του
ανθρώπου), Γιάννης Ηλιόπουλος, σπουδαστής σχολής ηλεκτρονικών,
καταδικάστηκε στις 18/2/75 (είδατε πόσο γρήγορα γινόντουσαν τότε οι
δίκες;) για απάτη, σε φυλάκιση 8 μηνών.
,
Όμως, όπως πάντα, η Δικαιοσύνη πιάνει τους ψιλικατζήδες. Οι άλλοι, τα
μεγάλα κεφάλια της αριστεράς, οι κατασκευαστές της μεγαλύτερης
μεταπολιτευτικής απάτης, όχι μόνο δεν καταδικάστηκαν αλλά έκαναν καριέρα
και λεφτά με ουρά (και με Ε9) πουλώντας “επαναστατηλίκι” επειδή έτυχε
να είναι η “γενιά” μιας εξέγερσης - αχταρμά που το μόνο που κατάφερε
ήταν να δώσει στον Ιωαννίδη την ευκαιρία να ρίξει τον Παπαδόπουλο και να
προκαλέσει την τραγωδία της Κύπρου. Κάτι ήξερε το ΚΚΕ και σαμποτάριζε
την εξέγερση ως προβοκάτσια της CIA…
Όταν διάβασα το συνημμένο κείμενο στην Καθημερινή (υπάρχει link), αναρωτήθηκα αν γίνονται πράγματι τα καταγγελλόμενα. Είχα ξεχάσει ότι εμένα παρόμοιοι τύποι με κυνηγούσαν επί έξι χρόνια...
Παλιό κείμενο ένα χρόνο και βάλε. Τίποτα δεν άλλαξε από τότε. Αντιθέτως έγιναν πολύ χειρότερα. Τώρα μας τους κουβάλησαν έξω από τα σπίτια μας. Μένει να τους φέρουν και μέσα.
"Γαλλίδα Μουσουλμάνα καλυμμένη” (εννοεί με
μαντίλα). “Αν σας ενοχλώ παρακαλείσθε να φύγετε από τη χώρα μου" γράφει
(κομματάκι ανορθόγραφα) η διαδηλώτρια της φωτογραφίας. Τι αισθάνεσαι
διαβάζοντάς το; Αγανάκτηση για το θράσος της; Κακώς. Η μουσουλμάνα έχει δίκιο.
